ฟ้อนนกยูงโดยคณะ

ฟ้อนหางนกยูง (Peacock Tail Dance) เป็นนาฏศิลป์พื้นบ้านอีสานที่โดดเด่นในจังหวัดนครพนม เดิมนิยมฟ้อนเดี่ยวบนหัวเรือแข่งเพื่อสักการะเจ้าพ่อหลักเมืองในเทศกาลออกพรรษา ลีลาอ่อนช้อยจากการเลียนแบบธรรมชาติของนกยูง ส่ายหาง บิดตัว ยักไหล่ และเคลื่อนไหวอย่างสวยงาม มักใช้วงโปงลางบรรเลง จุดเด่นและลักษณะการฟ้อนหางนกยูง ที่มา: เป็นการฟ้อนรำที่แสดงถึงความเชื่อและความเคารพ โดยเฉพาะในงานไหลเรือไฟ เพื่อความเป็นสิริมงคล ลีลาท่ารำ: เน้นความอ่อนช้อย รำหมุนรอบตัว การเล่นข้อมือ การยักไหล่ และโยกตัวซ้าย-ขวา เหมือนนกยูงรำแพน ท่าหลัก: ได้แก่ ท่ารำรอบแรก/รอบสอง (วาดหาง-หมุนตัว), ท่ายูงรำแพนซุ้ม (ส่ายหาง/ยกหาง), และท่ายูงเหิรฟ้า (วิ่งสลับซ้าย-ขวา) เครื่องดนตรี: แคน พิณ โปงลาง โหวด ฉาบ กลอง และฉิ่ง